استاد فرمودند :

در مورد این دستور جلسه اگر بخواهم صحبت کنم به این مطلب می توانم اشاره کنم: هرکس که خداوند به او نعمتی را ارزانی داشته است باید قدر آن نعمت را بداند و از آن پاسداری کند به نظر من اگر در هر جایگاه و مرتبه که هستیم ، چه در سفر اول ، چه در سفر دوم ، جایگاه مرزبانی ، جایگاه راهنمایی و ... ، مسئولیتی بر عهده ماست اگر آن مسئولیت را به نحو احسن انجام بدهیم عمل ما مصداق کامل شکرگزاری است .

اگر در سفر اول هستم و طبق گفته های راهنمای خود و طبق برنامه عمل کنم و یا اگر در سفر دوم هستم با خدمت کردن در کنگره باید شکرگزار نعمت سلامتی که خداوند به ما عطا کرده باشیم . حال که راه درمان مشخص شده است همین مشخص شدن راه یک نعمت است و اگر خواسته باشیم در این راه سفر کنیم و طبق برنامه و گفته های راهنمای خود عمل نکنیم ، در جلسات حضور نداشته باشیم و آموزش های لازم را نبینیم و ... این از ناشکری ما است و این ناشکری باعث می شود که خداوند این نعمت را از ما بگیرد و دوباره به همان اعماق تاریکی برگردیم و راه را دوباره گم کنیم .

مسیر درمان و داروی درمان مشخص شده است ، ابزار آموزش و مکان آموزش و شخصی به عنوان راهنما برای من مسافر محیاست و اگر خواسته باشیم درست عمل نکنیم و فقط با حضور خود جای دیگران را که خواستار واقعی درمان و رهایی از اعتیاد هستند را بگیریم واقعا عمل ما مصداق ناشکری در برابر نعمتی است در اختیار ما قرار دارد .

در پایان از آقای مهندس دژاکام که این راه را مشخص کردند تشکر می کنم از راهنمای عزیزم که زحمات زیادی را برای من کشیدند تشکر می کنم و از تک تک اعضای نمایندگی مشهد که با انرژی دادن به من کمک کردند که به این جایگاه برسم تشکر می کنم .

ضمناً در خلال این جلسه ، توسط مرزبان محترم کشیک از برخی از خدمتگزاران مخلص شعبۀ مشهد مقدّس تقدیر بعمل آمده و تقدیر نامه هائی نیز به این عزیزان اهداء گردید . . .