با مصرف مواد مخدر ، بلایی نمانده بود که بر سر من نیامده باشد ، مصرف مواد ، مرا تنها ، خسته و منزوی کرده بود . ودیگر هیچ جایی در بین هیچ کسی نداشتم ، به راستی شب و روزم را نمی فهمیدم . تمام اوقاتم یا به تهیه مواد می گذشت و یا به مصرف آن . خلاصه زندگی ام تحت تاثیر مواد شده بود و جایگاهم را مواد مخدر تعیین میکرد . 

مواد مخدر بود که دستور می داد ، چه کار بکنم و چه کار نکنم ، همه داراییهایم را در راه مصرف مواد دادم و هیچ وقت خود را مقصر نمی دانستم . هر کاری که میکردم و نتیجه نمی داد اطرافیانم را مقصر می دانستم . هیچ وقت به این فکر نمی کردم که من هم روزی معتاد بشوم ، همیشه در این تفکر بودم که معتاد ، فردی کارتن خواب در گوشه خیابان و با سر و وضع نامناسب است .

خود را فردی با اراده می دانستم که می توانم یکباره قطع مصرف مواد کنم .با این وجود ترک های بسیاری داشتم ، که هیچ کدام نتیجه ای که می خواستم را نداشت و باز به مصرف مواد روی می آوردم .

دیگر ناامید بودم و خود را محکوم به مصرف مواد مخدر می دانستم و باورم این بود که باید تا آخر عمر مواد مخدر مصرف کنم . راهی برای نجات پیدا نمی کردم و روزگارم ، بد و بدتر از قبل برایم می گذشت و من هر روز ناامیدتر می شدم .

در یکی از این روزها با گروهی آشنا شدم که می گفتند قبلا معتاد بوده اند ولی الان درمان شده اند و زندگی راحت و نسبتا متعادلی دارند . با آنها صحبت کردم و مشکل خود را با آنها درمیان گذاشتم ، آنها جایی به نام کنگره 60 را به من معرفی کردند و به من گفتند که در آنجا کسی از شما نمی خواهد که یکباره قطع مصرف کنید بلکه با مصرف معین و مشخص در طول مدت تعیین شده به درمان میرسید ؛ البته ، اگر خواسته شما درمان باشد و دنباله روی آنها باشید.

به مکان کنگره 60 رفتم تا آنجا را از نزدیک ببینم و با روش درمان بیشتر آشنا بشوم ، چند جلسه اول برایم معنی نداشت ولی به حضور خود ادامه دادم و در این مسیر صبوری کردم و الان خوشحال هستم که بعنوان یک بچه کنگره ای ۴ ماه است که سفر می کنم و در حال درمان هستم .

 

نویسند : مسافر کاظم قانع

(لژیون آقای حجت انتظامی)